شکی نیست که منزلت و بزرگی انسان به واسطه فضیلت است و  نیل بهفضیلت وعلو درجه نزد خدای منان از راه طاعت برای او حاصل میشود . بنابراین هنگامیکه انسان حریص در به دست آوردن فضل و کمال است و کوشش میکند در طاعت حق تعالی ، نزد خداوند عظیم الشان و عالی مرتبت خواهد بود.

حضرت ابوالفضل(ع)  در صف اول از صفوف متقین و زاهدین و تارکین دنیا قرار دارد و از مواظبین بر اعمال نیک و طاعت و مسارعین به سوی مرضات الله بوده و در جهاد به دلیل قوله الهی ((ان الله یحب الذین یقاتلون فی سبیله صفا ))(۱) و قوله تعالی ((فضل الله المجاهدین علی القائدین اجا عظیمآ))(۲)، در صدر مجاهدین اسلام است و این فضیلتها اثرش در قمر بنی هاشم اشکار است ، و به واسطه ی آن وجه تمایزی بر سایر مجاهدین به دلیل ثبات و حسن نیت و اخلاص خواهد بود . پس برای حضرت ابوالفضل(ع) از مجموع این فضیلتها ، از دو جهت منزلتی نزد خداوند خواهد بود : اول از جهت منزلت و درحه در جنان عالیه ، دوم باز هم از دو جهت است : جهت حیات برزخی و جهت بقای شعائر در دنیا(۳)

*منزلت حضرت ابوالفضل(ع) نزد سید الساجدین(ع)*

روزی فرزند حضرت عباس (ع) نزد امام چهارم امام سجاد (ع) امد ، چون ان حضرت نظرش بر او افتاد ، دیده اش پر از اشک گردید و فرمود (( لا یوم کیوم الحسین (ع) )) و سپس فرمود خدا رحمت کند عمویم عباس (ع) را که جان فشانی کرد و کوشش نمید در راه بادر ، و جان خود را در راه برادر خود فدا کرد .

((و ان للعباس عند الله تبارک وتعالی منزله یغبطه علیها جمیع الشهداء یوم القیامه))

(به درستی که عباس (ع)را منزلت و درجه ای است که در قیامت جمیع شهداء بر او غبطه میخورند و آرزوی او را میکنند) (۶)

حضرت فاطمه عباس (ع) را فرزند میخواند

فاضل دربندی در اسرار الشهاده نقل میکند:
حکایت کرده اند جمعی از صلحا که یکی از اهل کربلا که الان موجود است-یعنی در عصر فاضل دربندی-زیارت میکرده حضرت سید الشهدا رادو سه روز یک مرتبه و زیارت نمیکرده  را مگر هر ده روز یک مرتبه . پس حضرت زهرا را در خواب دید سلام کرد آن مخدره از او عرض نمود . عرض کرد بی بی تقصیر من چیست ؟
حضرت زهرا فرمودند : کم زیارت نموده ای فرزندم را .
ایشان عرض کرد : دو سه روز یک بار زیارت میکنم .

حضرت زهرا فرمودند : بلی زیارت میکنی فرزندم حسین(ع) را اینچنین و زیارت نمیکنی فرزندم عباس(ع) را مگر کمی ! (۴)

منزلت عباس(ع) نزد شیعه

......نگاه کن به نام شریف عباس (ع) نزد شیعه از ذکور و اناث ، ازاد و بنده ، بزرگ و کوچک ، نمیگذرد ساعتی از ساعت مگر اینکه قسم به اسم شریف او برده میشود به حدی که خارج از حد شمارش است . قسم به اسم شریف او ترسی در دل مخالفین ایجاد میکند  ، میترسند به بلای بزرگی گرفتار آیند یا اموالشان تلف شود.(۵)

۱-سوره صف ایه ۴

۲-سوره نساء ایه ۹۵

۳-بطل العلقمی ج۳ ص ۳۸۹

۴-برای تحقیق بیشتر مبتوان به کتب ذیل مراجعه کرد : بطل العلقمی ج ۳ ص ۳۹۳ ، خصائص العباسیه ص ۱۳ ، مولد العباس بن علی (ع) ص ۸۷ ، سوگنامه ال محمد (ص)و.....

۵-مولد العباس بن علی -محمد علی ناصری- ص ۹۹

۶-اعیان الشیعه ج ۷ ص ۴۳۰ ، مهیج الاحزان ص ۱۸۴ ، ناسخ التواریخ ج ۲ ص ۳۴۸

محقق دانشمند مرحوم سيد عبدالرزاق مقرم در كتاب ((العباس)) مى نويسد: در روايتى كه از امامان

معصوم عليه السلام به ما رسيده ، فرمودند:

و نيز در شان حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام گفته شده :

برای ادامه مطلب کلیک کنید

ايام شهادت بانوي دو عالم حضرت فاطمه زهرا به همه مسلمين جهان تسليت و تعزيت باد/

ساقی سرمست ما دیوانه نیست
سرگذشت انبیـــا افسانه نیست

آنچه در دستور کار انبیــاست
جنگ با مکر و فریب اغنیاست

چیست در انجیل و تورات و زبور
آیه های نــــــور و تسلیم و حضور

جمله ادیان ز یک دین بیش نیست
جــــز الوهیت رهی در پیش نیست

خانقــــــاه و مسجـــــد و دیر و کنشت
هرکه را دیدم به دل بت می سرشت

لیک در بتخانه دیدم بی عدد
هر صنم سرگرم ذکر یا صمد

یا صمد یعنی که ما را بشکنید
پیکــــــر ما را در آتش افکنید

گر سبک گردیم در اتش چو دود
می توان تا مبدا خود پرگشـــــود

خدا رحمت كند عمويم حضرت عبّاس (ع ) را كه بتحقيق ايثار و جانبازى نمود و جنگ

 نمايانى فرمود،

و خود را فداى برادرش (حسين (ع ) ساخت تا اينكه دستهايش قطع شد.

و خداوند در مقابل آن (مثل عمويش حضرت جعفر طيار) دوبال به او عنايت كرد تا

با آنها با (ملائكه )، در بهشت پرواز كند.

و همانا حضرت عباس (ع ) نزد خداوند تبارك و تعالى منزلتى عظيم دارد كه همه

 شهداء در روز قيامت بر او غبطه مى خورند و تمناى مقامش را مى نمايند.

جاى دارد كه شهيدان همگى غبطه خورند

بمقامى كه تو را داده خداوند كريم

بهر هر يك همه جنّت موعود كم است

گر كنند اجر تو را بين شهيدان تقسيم

نه پيمبر نه وصيّيى نه امام و معصوم

گوئيا با همه در رتبه شريكى و سهيم

روز قيامت وقتى كه كار بر مردم سخت ميشود، آقا حضرت رسول الله (ص ) حضرت

اميرالمؤ منين على (ع ) را به محضر حضرت زهرا (عليهاالسلام ) بخاطر حضور در

 مقام شفاعت ، مى فرستد.

حضرت اميرالمؤ منين على (ع ) ميفرمايد:

اى فاطمه ! از اسباب شفاعت چه چيزى نزد شما هست ؟

 و چه چيزى ذخيره كردى براى امروز كه بزرگترين جزع و فزع و ناراحتى و اضطراب در

 آن است ؟

حضرت زهرا (عليهاالسلام ) مى فرمايد:

 دو دست قطع شده فرزندم عباس ، براى امروز ما را كفايت مى كند.

فردا نبود شفيع ما را

جز دست ز تن جداى عباس

آقا جان يا اباالفضل من چه بگويم ، در جايى كه امام حسين (ع)، بفرمايد:

(بنفسى انت يا اخى ، جانم به فدايت اى برادر.)

گفت جايى كه امامت به فدايت جانم

به چه اميد و چه رو، من كنمت جان تقديم

فضائل و مناقب و كرامات شما آنقدر زياد است كه من عاجزم از گفتار آن :

يك دهن خواهم به پهناى فلك

تا كه مدحش را كنم رشك ملك

در اينجا چون دلم گرفته است و دوست دارم با آن حضرت مناجات و راز و نياز كنم ،

اكتفا مى كنم به زيارت آن بزرگوار كه آقا امام صادق (ع ) فرمود:

بسمه تعالى

سلام خدمت تمام دوستان عزیزم

ضمن عرض تسلیت به مناسبت فرارسیدن ماه خون و عشق و ایثارخدمت تمام دوستان

 امروز برای شما ثواب گریستن بر امام حسین را اپ کردم تا اگر در مجالس عزاداری ابا عبدالله الحسین حال و هوایی به شما دست داد ما را نیز دعا کنید

السلام عليكم ورحمة الله وبركاته

پسر شبیب، اگر برای حسین چنان گریه کنی که اشکهایت بر گونه هایت جاری شود خداوند همه ی گناهان کوچک و بزرگ ترا می آمرزد؛ اندک باشد یا بسیار.




یکی از روایاتی که در زمینه ی ثواب گریه بر حسین نقل شده است روایت ریّان بن شبیب از حضرت ثامن الائمه امام رضا است، که به این شرح می باشد:

روز اول محرم خدمت امام رضا رسیدم فرمود: ای پسر شبیب، روزه داری؟ عرض کردم نه. پس امام گفت: بدرستیکه این روز، روزی است که زکریّا پروردگارش را خواند و گفت: پروردگارا فرزند پاکیزه ای به من عطا کن که تو شنونده دعایی.

پس خدا دعایش را اجابت فرمود و به امر پروردگار فرشته ها زکریّا را که در محراب عبادت ایستاده بود مخاطب قرار داده و گفتند که خدا ترا مژده می دهد به یحیی.

پس کسی که روزه بدارد این روز و سپس دعا کند خدا دعایش را مستجاب می فرماید چنانکه دعای زکریّا را مستجاب فرمود.

سپس فرمود: پسر شبیب. بدرستیکه محرم ماهی است که اعراب جاهلیّت بخاطر احترامش ظلم و ستم و کشت و کشتار را در آن ماه حرام کرده بودند و این امّت با اینکه به حرمت این ماه آشنایی داشت معهذا احترام پیامبر خود را رعایت نکرد و در این ماه فرزندان پیامبر خود را کشتند و زنانشان را اسیر نمودند و اموالشان را غارت کردند پس خدا هرگز آنها را نیامرزد.

پسر شبیب، اگر می خواهی برای چیزی گریه کنی پس برای حسین بن علی بن ابیطالب گریه کن که او را ذبح کردند همانطور که گوسفند را ذبح می کنند و از اهلبیت او هم هیجده نفر را با او به شهادت رساندند که در روی زمین مثل و مانند نداشتند، و به تحقیق هفت آسمان و زمین برای شهادت آن حضرت گریه کردند، و چهار هزار فرشته برای یاری او از آسمان فرود آمدند، امّا وقتی رسیدند که حسین کشته شده بود لذا این فرشتگان پریشان مو و گرد آلود اطراف قبر حسین معتکفند تا قائم ما قیام کند آنگاه او را یاری خواهند کرد و شعار آنها یا لثارات الحسین است (ای انتقام گیرندگان خون حسین).

پسر شبیب، پدرم برایم حدیث فرمود از پدرش، از جدّش که وقتی جدّم حسین به شهادت رسید از آسمان خون و خاک سرخ بارید.

پسر شبیب، اگر برای حسین چنان گریه کنی که اشکهایت بر گونه هایت جاری شود خداوند همه ی گناهان کوچک و بزرگ ترا می آمرزد؛ اندک باشد یا بسیار.

پسر شبییب، اگر ترا خوشحال می کند که به هنگام ملاقات با خدا گناهی نداشته باشی پس حسین به نام يگانه خالق هستي را زیارت کن، پسر شبیب، اگر می خواهی در غرفه های بهشتی با پیامبر اکرم باشی بر قاتلان حسین لعنت فرست.

پسر شبیب، اگر می خواهی ثواب شهدای کربلا نصیبت شود هنگامی که یاد شهدای کربلا را می کنی بگو: کاش من هم با آنها بودم و از فوز و سعادت بزرگ بهره مند می شدم.

پسر شبیب اگر می خواهی که در بهشت با ما باشی در بالاترین درجه ها و مرتبه ها پس به حزن و اندوه ما محزون و اندوهناک باش و به خوشحالی و شادی ما شاد و خوشحال، و ولایت و دوستی ما را بپذیر، که اگر مردی سنگی را دوست خود گیرد و به او تولیّ جوید خدا در روز قیامت او را با سنگ محشور فرماید.

بحارالانوار، ص 285 نفس المهموم، ص

آسمان برآن شدتا با زمین ساغر زند                         مهر خندد به مه و مه خنده بر اختر زند  

عرشیان را مرغ دل سوی مدینه پر زند                       حضرت روح الامین بیت الولا را در زند

بوسه بر بر خاک سرای موسی جعفر زند                   دم ز وصف بضعه ی زهرا و پیغمبر زند

در کنار نجمه ماه مرتضی پیدا شود

یا به طور موسی کاظم رضا پیدا شود

مهر گیرد وام از مهررخ تابان او                                 مه کم از خشت طلا در گوشه ی ایوان او

آسمان ها قطعه ای از سفره ی احسان او                اسمانی ها،زمینی ها،همه مهمان او

بوالحسن کنیه ، علی نام ، رضا عنوان او                 شهریاران جهان خاک در دربان او

دوست در کویش نه تنها سرفرازی میکند

دشمن ار آید از او مهمان نوازی میکند

من ز دور کودکی دور شما گردیده ام                        باشما از خردسالی آشنا گردیده ام

بر سر کوی تو ای مولا گدا گردیده ام                        سائلی بودم که گرد این سرا گردیده ام

گرچه خم از بار سنگین خطا گردیده ام                      شرمگین ازاین همه لطف وعطاگردیده ام

با شما بگذشته از آغاز ، شادی و غمم

هرکه هستم خاک زوار حریمت میثمم

میلاد ضامن آهو(ع)بر تمام شیعیان جهان مبارک باد

الا یا ایها الناس         منم مجنون عباس(ع)

سلام خدمت همه ی دوستهای عزیزم

امروز بهم خبر دادن یه دسته از بچه ها و  دوستهای اینترنتی دارن میرن پیش آقا این هم آدرس وبلاگشه هرکی التماس دعا من هم رو یاد کنه

http://www.moheban-mahdi110.blogfa.com/

التماس دعا

حضرت علي (ع) بعد از شهادت حضرت زهرا (س) به دلايلي با حضرت ام البنين ازدواج نمودند که عباس(ع) بزرگ ترين فرزند ام البنين مي باشد و بعد از ايشان به ترتيب ،جعفر ،عبدالله و عثمان (1)،برادران اين حضرت مي باشند .
حضرت عباس (ع) در چهارم شعبان سال 26 هجري در مدينه متولد شد .حضرت علي (ع) او را در بغل گرفتند و اذان و اقامه را در دو گوشش قرائت نمودند و او را عباس (به معناي شير درنده ) نام نهادند و لقب او را ابالفضل گذاردند .
حضرت علي (ع) اکثر اوقات قنداقه عباس را مي گرفت و آستين لباس اين کودک شيرخوار را بالا مي زد و بازوي او را مي بوسيد و به شدت گريه مي کرد .روزي حضرت ام البنين سبب گريه را از حضرت علي (ع) پرسيدند ؛حضرت فرمودند :عباس(ع) در ياري رساندن به برادرش حسين (ع) دستانش قطع مي شود و من به خاطر آن روز گريانم .
حضرت عباس (ع) را قمر بني هاشم نيز مي ناميدند ،چون صورتش مانند ماه درخشان و وجيه المنظر بوده ! نوشته اند در شب تاريک صورتش چون ماه مي درخشيد !
او با دختر عبدالله بن عباس بن عبدالمطلب که نامش لبابه و از قريش بود ،در بين سال هاي 40 تا 45 هجري ازدواج نمود و دو فرزند به نامهاي عبيدالله و فضل از او باقي ماند .حضرت عباس (ع)  34  سال(2) عمر نمود ،او در صفين 15 تا 17 سال سن داشت .هنگام شهادت پدرش 18 سال داشت و و در واقعه کربلا 34 ساله بود .
روز عاشورا همين که صداي (هَل مِن ناصر ٍ )برادر  را شنيد ،فرمود : برادران کوچک من ميل دارم شما زودتر از من سيد و مولاي خود را ياري کنيد .آن ها هر يک به ميدان رفتند و پس از درگيري تلفات زيادي به دشمن وارد آوردند و به قدر توانايي خود ميراث شجاعت پدر را ابراز نمودند تا اينکه به شهادت رسيدند .
از جمله اوصاف حضرت عباس (ع) ،سپهسالاري ،علمداري و سقا بودن مي باشد .او را از کودکي سقا مي ناميدند .
حضرت ابالفضل (ع) در روز عاشورا به جهت رفع تشنگي فرزندان و اصحاب که در خيمه گاه بودند ،روانه نهر علقمه شد و همانجا بعد از اينکه مشک را آب نمود ،محاصره شد و دو دست نازنينش از بدن جدا شد .سپس با ضربه عمود آهنين به سر مبارکش او را به شهادت رساندند.

زیباترین القاب آن حضرت

چشمه چشمه مشك ميجوشد ز آب                                            واي از دستان پور بوتراب

دست او بر خاك و خون پا مال شد                                         دست ما در جيب بيت المال شد

قلب او در فكر طفلان زار شد                                                قلب ما در حسرت دينار شد

دين او صد باغ ايمان ميدهد                                                  دين ما بوي غم نان ميدهد

چشمه چشمه مشك ميجوشد زآب                                            واي از دستان پور بوتراب

دست او بر خاك و خون پا مال شد                                         دست ما در جيب بيت المال شد

سر به سر لبریز از عطر گل بیغمبری       جنه الفردوس یا باغ محمد(ص)پروری

                       هست و بود کبریا را در بغل بگرفته ای

                       جان ختم الانبیا را در بغل بگرفته ای

سامره امشب چو باغ لاله از هم واشدی      کعبه را دربرگرفتی قبله ی دلها شدی

با صفا تر از حرم ،خرم تر از سینا شدی     روحبخش روح عیسی طور صد موسی شدی

                       خویش را محو جمال شاهد اقبال کن

                       خنده زن با لاله خندان نرگس حال کن

ای وصالت آرزوی دوستان،هجران بی است  ای بباغ آفرینش باغبان،هجران بس است

ماه کنعان،آفتاب مصر،جان هجران بس است  سیدی الغوث الغوث الامان،هجران بس است

                      مصلح کل،مهدی صاحب زمان،هجران بس است

                     تا به کی میثم بریزد خون به دل ،هجران بس است

ولادت حضرت ابوالفضل العباس (ع)                      

امشب از برج ولایت جلوه گر شد ماه دیگر   حزب حق را آمده فرمانده ی آگاه دیگر

باز شد سوی خدا از بیت مولا راه دیگر       بر امیرالمومنین حق داده ثارالله دیگر

                            کیست این،یار ولایت،مرد ایثار و ولایت

                            سرو گلزار ولایت ، شیر بیکار ولایت

                            اری اری داده حق شیر دیگر شیر خدا را

مادرش ام البنین محو جمال دلربایش           دیده بر روی حسین و دل بسوی کربلایش

بوسه زن مولا امیر المومنین بر دستهایش     دخت زهرا در نماز شب کند هر شب دعایش

                           عشق سرمست کلامش ، روح مشتاق بیامش

                            روی جان خاک غلامش،چشم دل سوی امامش

                            میشناسد در دل گهوار یار آشنا را

کرد آن نور دل ام البنین در گاهواره           بر بهشت عارض ریحانه ی زهرا نظاره

گوئیا میکرد با چشم خدا بینش اشاره           کی عزیز فاطمه ای عرش حق را گوشواره

                           نینوا را نینوائی ، رهبر کل قوائی

                          فتح را صاحب لوایی ، درد عالم را دوایی

                           از تو میگیرد مریض دل دوا ا و شفا را

انبیا شبهای جمعه زائر صحن و سرایت      اولیا آرند حاجت سوی ایوان طلایت

چشم ها رود فرات و سینه ها کربوبلایت     یوسف زهرا فرموده که جانم فدایت

                           کربلا محو جمالت ، علقمه بزم وسالت

                           خلق مات شور و حالت،گوهر اشکم نثارت

                           ای که وجه الله دیده در درخت وجه خدا را

شمع جمع محفل اولاد ختم المرسلینی         راستی فرزند دلبند امیرالمومنینی

مادرت زهراست گرچه زاده ام البنینی       تا قیامت در تمام نسلها شور آفرینی

                          جان اسیر بیقرارت،دل همیشه داغدارت

                          چشم میثم بر مزارت، گوهر اشکم نثارت

                          بر سر کویت گدایم کن گدایم شهریارا

ولادت امام عاشقان حسین مظلوم (ع)

ماه شعبان آفتاب آورده ای                        وجد و شوری بی حساب آورده ای

دسته گل بر بوتراب آورده ای                    یک جهان اسلام ناب آورده ای

                             نور حق در چشم عالم منجلیست

                             عید میلاد حسیـــن ابن علیـــست

هستی جان آفرین یعنی حسین                    جان ختم المرسلین یعنی حسین

آبیار باغ دین یعنی حسین                         کعبه ی اهل یقین یعنی حسین

                             این بیام از خنجر خون خداست

                             کعبه ی اهل یقیـــن یعنی حسین

شیعه ی من از خطا دور است دور            شیعه از سر تا قدم نور است نور

شیعه یعنی یک قیامت سوز و شور             شیعه یعنی خصم ظالم خصم زور

                            شیعه اهل البیت را یار است و بس

                            شیعه یک قرآن سیـــار است و بس

شیعه یعنی عاشق راز و نیاز                     شیعه یعنی یک جهان راز و نیاز

شیعه یعنی  کشته ی راه نماز                     شیعه یعنی تا قیامت سرفراز

                           شیعه همچون مشعل افروخته

                           روشنی بخـــــشیده را سوخته

شیعه یک دریاست از خون حسین              شیعه یعنی خو.ن گلگون حسین

شیعه یعنی روح قانون حسین                    شیعه یعنی سر مکنون حسین

                            شیعه از اول خدا را یافته 

                            خط سرخ کربــلا را یافته

هر چند قابل نیستم با تو باشم                    بگذار در دنیا و عقبی با تو باشم

در قبر و مرگ و حشر تنها با تو باشم         در خلوت و در انجمنها با تو باشم

                             من هر که هستم میثم کوی شمایم

                             آلوده ام اما ثنا گـــــــــوی شمایم

ولادت امام سجاد(ع)

صبحدم برج شرف را آفتابی دیگر آمد         آفتابی کافتاب صبح را روشنگر آمد

بحردین رابحردین راگوهرآمدگوهرآمد         کشتی توحید را در موج طوفان لنگر آمد

                         انت زین العـــــــابدین از خالق هستی مدالش

                         ساجدین را ساجدین را سرور امد سرور امد

بوسه گاه یوسف زهرا لب و دست و دهانش   از ولادت تا شهادت ذکر حق ورد زبانش

زینب کبری گرفته در بغل مانند جانش         دمبدم سیر الی الله از مکان تا لا مکانش

                        بنج شعبان جلوه گر ماه ماه تمام الله اکبر

                        حسن غیب کبریا را منظر آمد منظرآمد

بی طنین خطبه اش نخل شهادت بر ندارد      بی قیامش بیکر آزاد مردی سر ندارد

بی تولایش همای قاف ایمان بر ندارد           بی دعای او عبادت روح در بیکر ندارد

                        بی فروغش کس چراغی در صف محشر ندارد

                        صاحب اــــــنوار حســــــن داور امـد داور امد

در اسارت سیر معراج الهی آغاز کرده        در میان سلسله بی سلسله برواز کرده

با دو دسته بسته بند از بای قرآن باز کرده    وز کلام دلنشین همچون علی اعجاز کرده

                       گوشه ی ویرانه بر ملک دو گیتی ناز کرده

                       با قیامش شام صبح محشر امد محـــشر امد

طلوع عشق بر قلب های عاشقان مبارک باد